یاد روی مه جبینی در دلم پرواز کرد

بوی عطرش در مشامم جلوه ای اغاز کرد

یادم امد امد بر رخ نورانی اش

بر سخنهای قشنگ و جالب و روحانیش

هر نفس یا لحظه ای یادش کنم

همچو گریم از فراقش تا همی را : غش کنم

امد از هر کشوری هم رئیسی هم وزیر و هم سفیر

جمله نالان بودن از ماتم این مرد پیر

ان یکی دیدم که نالان میدوید

دیگری دیدم که پیراهن درید

ان یکی میگفت بسیجی شد یتیم

شعر از زنده یاد :مهر علی قاسمی

دستان کوچکت که پر از یاس عشق بود

دستان کوچکت که جنون مرا نوشت

این واژه های غرق به خون مرا نوشت

هرجا که رد پای شما هست می روم

فکری بکن به حال من از دست می روم

قلبم شکسته است و هی سرد می شوم

بگذار بشکند عوضش مرد می شوم

دستان خسته ام به شقایق نمی رسد

فریاد من به گوش خلایق نمی رسد

این دست ها همیشه پر از بوی یاس نیست

یا مثل چشم های شما با کلاس نیست

این رسم زندگی ست بزرگ و بزرگ تر

هر چه بزرگ تر و سپس هرچه گرگ تر

بین خودم و آینه دیوار می کشم

هرشب که پشت پنجره سیگار می کشم

شاید هنوز فرصت عصیان و مرگ هست

در ذهن ابرهای درونم تگرگ هست

بانوی دشت های قشنگی که سوختی

عشق مرا به رهگذران می فروختی

چشمانتان پر از هیجان نیست نازنین

این دست ها همیشه جوان نیست نازنین

شاید کسی که بین غزل های من گم است

در فصل های زندگی ام فصل پنجم است

یا نه درست مثل خودم لاابالی است

از مردمان غمزدهء این حوالی است

حالا ببین علیه خودم غرق می شوم

در منتها الیه خودم غرق می شوم

دلشوره های سرخ دلم ناتمام ماند

احساس می کنم غزلم ناتمام ماند